Groot zeil met plakband moet ijsbaan in Ruinen redden, gaat het ze dit jaar wél lukken?

Een gigantisch groot zeil aan elkaar gemaakt met plakband moet de ijsbaan in Ruinen deze winter redden. Vorig jaar was het een drama: na een week dag en nacht werk bleek het lek te groot om te kunnen schaatsen.

Van veraf lijkt de ‘ijsbaan’ in Ruinen meer op een aspergeveld dan een plek waar straks honderden kinderen zullen schaatsen. De wind ruist af en toen onder een stuk wit zeil door, niet de bedoeling, maar verder hebben ze redelijk geluk met het weer. Het is droog en redelijk windstil.

‘Vorig jaar was het allemaal voor niets’

De bestuursleden van de stichting V.V.V.O zijn sinds vrijdagochtend half 10 bezig met hun masterplan: drie repen landbouwplastic van elk zo’n twintig bij 55 meter worden over het grasveld gelegd. Daarna worden ze met dubbelzijdig plakband en met waterdichtetape aan elkaar gemaakt. Hier komt water overheen (als een soort vijver) en dan is het vurig hopen op vorst.

Het is een ideetje van Jaitse Holverda die ook nu fanatiek bezig is met het zeil. ,,Vorig jaar hebben we er zoveel tijd in gestoken. Zelfs ‘s nachts gingen we eruit om de generator weer aan te vullen. Toen was het allemaal voor niets, het was daar bij de walkant zo lek dat er niet te schaatsen viel.’’ Toch heeft Ruinen een overbrugging nodig voor tenminste 2 á 3 jaar, wanneer er een gebiedsvisie ligt waarin waarschijnlijk ook een ijsbaan op asfalt een plek krijgt. Holverda: ,,Dus ja, je maakt wel vaker iets met plastic. Dit waanidee kreeg nu vorm’’, lacht hij. ,,Niemand vond het direct een goed idee’’, zegt een ander bestuurslid. Maar zoals dat wel vaker gaat: na een paar bier lijkt alles wat rooskleuriger. Ze kregen wat subsidie los van de gemeente, zo’n 2000 euro, ook nog 500 euro van de stichting 1865 en verder helpen veel mensen uit het dorp mee.

‘In dit dorp hoort een ijsbaan’

,,In zo’n dorp hoort gewoon een ijsbaan’’, zegt Holverda terwijl hij het zeil droogveegt voor hij de tape op de naden plakt. De ijsbaan is er al zo’n 25 jaar. Hij was al niet best aangelegd, denkt Holverda. ,,Dat lek in de leemlaag heeft er altijd al gezeten, het werd gewoon steeds erger.’’ Maar de leemlaag laten herstellen is een operatie van jewelste.

Sommige besturen van de V.V.V.O. hebben jaren achter elkaar een ijsbaan gehad, andere bestuursleden hebben jaren trouw hun functie uitgeoefend zonder ooit genoeg vorst te hebben meegemaakt. Juist daarom was het zo zuur dat de ijsbaan vorig jaar lek was, in die prachtige winter met voldoende koude nachten.

Voor de kinderen

,,Kijk, we doen het vooral voor de kinderen’’, zegt Jarno Slagter, ook van het bestuur. ,,Het is lockdown, er is niks te doen, wat is er nou mooier dan dat de kinderen hier kunnen schaatsen?’’ Een meisje met glitterlaarzen -niet overbodig in het drassige veld- kijkt nieuwsgierig naar de bouw van de ijsbaan annex vijver. Ze wil nog niet naar huis, ze wil zien hoe de mannen inclusief papa dit voor haar regelen.

Slagter: ,,Kijk, het is altijd een gok zo’n ijsbaan. Eerst moet er maar eens vorst komen. Maar zoveel ellende als we er vorig jaar van gehad hebben willen we niet weer.’’ Terwijl de mannen hard aan het werk zijn, tot hun knieën natte broeken hebben van het vakkundig schuifelen over het zeil om alles netjes te krijgen, stijgen de rookpluimen van vuurwerk op vanaf het naastgelegen schoolplein. Daar aangekomen blijkt een jongen een zadel van een fiets met vuurwerk te hebben vernield. Zie je, hoog tijd dat die ijsbaan er komt.