‘Hier willen we blijven, tot het einde’: Trouwrecord weer scherper gesteld

Ruinen - Het nationaal record van het langst getrouwde echtpaar is weer wat scherper gesteld: woensdag waren Arend en Aaltje Noordhuis uit Ruinen 82 jaar getrouwd en daar werd in betrekkelijke rust bij stilgestaan.

Geen volle huiskamer zoals twee jaar geleden, toen de complete landelijke en regionale media uitrukten voor dit bijzondere huwelijksjubileum, maar ‘slechts’ de kinderen en RTV Drenthe.

Dankbaar zijn de beide 100-plussers dat ze nog steeds samen mogen leven en wonen in hun woning aan De Heurinks. „Hier willen we blijven, tot het einde”, zegt Aaltje duidelijk. Ze zijn sinds najaar 2018 nationaal recordhouder qua aantal huwelijksjaren en bouwen dat record met iedere dag een beetje uit. Uit alles blijkt dat ze er best trots op zijn, maar de nuchterheid regeert in de knusse woning.

De buren houden net zo van Arend en Aaltje als hun eigen familie, ook nu was er weer voor een fraai bord in de tuin gezorgd. De passanten in De Heurinks konden er niet omheen: hier woont een bijzonder echtpaar. De 101-jarige Aaltje is nog scherp, houdt de boel in de gaten en weet goed wat er allemaal nog te koop is in de wereld. Arend, 103 jaar oud inmiddels, heeft vorig jaar wat gezondheidsproblemen gekend en sukkelt aan het eind van de ochtend even in slaap. Niemand die het erg vindt, de beste man heeft het nodig en is even later weer wakker, en helder. „Wie waren dat voor het huis?”, vraagt hij als twee dames iets in de brievenbus hebben gedaan.

Nieuwsbladen

Beide echtelieden volgen het nieuws, lezen de regionale nieuwsbladen en kijken spelletjes, natuurfilms, (Duitse) muziek en quizzen op de televisie. Een potje rummikub of kaarten lukt Arend niet meer, daarom is Aaltje solidair met haar man. De televisie biedt wat dat betreft uitkomst. Het wachten is verder weer op wat mooier en vooral warmer weer, zodat ze in de rolstoel weer door de omgeving kunnen rijden met wat hulp.

Het blijft bijzonder om te zien hoe twee 100-plussers nog steeds samen thuis kunnen wonen. Natuurlijk met de nodige hulp, maar ook helpen ze elkaar waar mogelijk. Ze zijn blij met bezoek,, want ze hebben allebei nog van alles te vertellen. Over de oorlogsjaren bijvoorbeeld, toen de familie nog in Echten woonde. „We hebben in die jaren onderdak geboden aan mensen uit het westen, die kwamen vooral omdat ze daar weinig te eten hadden, maar ook omdat ze moesten vluchten voor tewerkstelling door de Duitsers", weet Aaltje nog goed. De oorlog, er valt nog zoveel over te vertellen, maar ook over de huidige tijd en over hun eigen dorp gaan de gesprekken. „Toen we vorig jaar eens in Hoogeveen kwamen, herkenden we de stad bijna niet meer, zoveel was er veranderd”, zag Aaltje. „En in Ruinen ook”, voegt ze eraan toe, waarna ze er op gewezen wordt dat de Brink na deze winter ook weer een metamorfose heeft ondergaan.

Middagslaapje

Het leven heeft Arend en Aaltje veel gebracht, ze zijn er dankbaar voor. Arend heeft zijn middagslaapje nu harder nodig dan ooit, maar is tegenwoordig in de middag beter uitgerust dan ’s morgens. Ze passen hun activiteiten aan hun leeftijd aan, maar genieten nog volop van alles wat datzelfde leven te bieden heeft. Als zoon Barteld met de schaal met hapjes rondgaat, pakken zowel Arend als Aaltje er de vishapjes van af. „We zijn gek op vis”, zegt Arend als het stukje roggebrood met haring verorberd is. „Maar ook op vlees hoor”, lacht Aaltje.

Bang voor de dood zijn ze niet, die kan namelijk zomaar ineens voor de deur staan. „Als het zover is, hoop ik dat ik in de slaap ga. Dan merk ik er niets van”, laat de vrouw des huizes weten. Om eraan toe te voegen dat ze het liefst samen met Arend zou gaan. Ze zijn altijd samen geweest, hebben alles voor elkaar over en kunnen niet zonder elkaar. Echte liefde is te vinden aan De Heurinks in Ruinen, zolang de kaarsen blijven branden.